Fenomeni i normalizimit

74 vizita - 2 sot

Fenomeni i normalizimit
12.11.2004 Nga: Bashkim ALIU

DUKURI E KOHËS

Besoj se nuk do të ketë ndonji i cili nuk do të pajtohet me mua në vlerësimin se koha e sotme e cila vlon nga mediat, është kohë e cila dallohet me normalizimin e dukurive, apo thënë më qartë kohë kur përmes mediave çdo gjë e cila ndoshta për disa shoqëri mund të duket e huaj, e pa kapshme, e turpshme etj, për një kohë të shkurtër falë mediave bëhet normale, e natyrshme, e zakonshme për mjedisin përkatës, pa mos ekzistuar rregulla dhe kritere për atë se cilat gjëra mund të bëhen normale dhe të zakonshme për një shoqëri dhe cilat jo.

Shiquar në dioptrinë e rrjedhave globale botërore, kjo mund të komentohet lehtë me atë se paraqet një nga planet e globalizimit i cili nuk i njeh të vegjlit dhe tjerët, por globalizimi pretendon që platformën e vet t’ua imponon gjithëve pa i marrë në konsideratë dallimet ideo-kulturore dhe fetaro-tradicionale të tjerëve, për atë edhe falë malkinerisë së fortë të mediave, elementet që janë pjesë përbërëse e projektit të globalizimit bëhen dukuri normale dhe të zakonshme.

Kështu, nuk ka gajle pse jemi shumë larg, gjeografikisht, fetarisht, gjuhësisht, tradicionalisht etj, me popujt e amerikës latine, ne jemi bërë të mvarur nga kultura latino-amerikane dhe nuk mund të jetojmë pa e marrë dozën e duhur latino-amerikane, serialet e gjata dhe tërheqëse destruktive latino-amerikane.Emrat dhe personazhet e tyre janë bërë pjesë e përditshmërisë sonë, normale, bile edhe mbi normalen, sepse nuk flitet për histori fetare dhe kombtare sa flitet për historitë e dhimbshme të protagonistëve të serialeve latino-amerikane.Bukuria e femrave, peripecitë e dashnorëve, sjellja e prindërve, qëndrimi i shokëve, besnikëria de tradhtia në dashuri, janë bërë top temë e rinisë islamo-shqiptare bile edhe më gjërë nën trysninë dhe invazionin e serialeve latino-amerikane në botë.

Pra, normalizimi i dukurive pa marrë parasyshë se a përputhen me traditën dhe botëkuptimet e vendit dhe popullit përkatës janë dukuri më e theksuar e kësaj kohe.

KATËRVJETORI I INTIFADËS DHE KRIMI I NORMALIZIMIT

Më 29 Shtator Intifada e dytë Palestineze hyri në vitin e katër të saj.Plot dhimbje, plagë, shtypje, vështirësi, probleme, telashe, armiq të brendshëm e të jashtëm, populli palestinez me vendosmëri e vazhdoi luftën e vet çlirimtare që të sigurojë një të ardhme më të mirë për fëmijët e vet, t’u mundësojë të jetojnë në shtëpitë dhe trollin e vet, e jo në kampe dhe shatore jashta vendlindjes së vet.

Mediat botërore çdo ditë janë duke emituar nga toka e okupuar palestineze pamje rrënqethëse të vuajtjeve dhe mynzyrave të kësaj popullate.Krimi sionist kanibal, nuk ka të ndalur, vrasjet, shkatërrimet, arrestimet, reduktimet e lëvizjeve dhe çdo gjë tjetër e natyrës së krimit, çdo ditë e ma tepër shtohen dhe intensifikohen.

Mirëpo, edhe prëskaj gjithë asaj makinerie ushtarake dhe trysnie të ujqëruar sioniste të bekuar nga administrata amerikane, popullata rezistuese palestineze nuk ndalet para kësaj trysnie, por e vazhdon rrugën e rezistencës së saj të bekuar kundër grabitqarëve sionist, përgatit djelmosha të cilët e duan vdekjen ma tepër se sa sionistët që e duan jetën.

Edhe pse çdo herë janë munduar ta minimizojnë potenciali ushtarak të organizatave rezistuese palestineze, aksioni kriminel sionist në fund të shtatorit dhe fillim të tetorit të vitit 2004 në pjesën veriore të rrypit të Gazës me theks në veçantë në kampin Xhebalija, tregon se sa i kanë trishtuar sionistët raketat e thjeshta palestineze të cilat i godasin vendbanimet e grabitqarëve sionist.Ata përmes këtij aksioni ushtarak të xhelatëve sionist, treguan se në çfarë krize janë, për atë edhe vrapojnë si kau i tërbuar që me brina teton të vret çdo një që i del në rrugë, poashtu treguan se sa të dobët janë, krahas gjithë atij potenciali të fortë ushtarak, nuk arrinë t’i ndalin raketat e Hamasit dhe as që mund t’u garantojnë siguri grabitqarëve ardhacak në trojet e okupuara palestineze nga këto raketa.

Mirëpo, ajo që shqetëson në këtë drejtim është frika nga normalizimi i krimeve mbi popullin palestinez.

Është shumë e logjikshme të pyetemi:Vallë, kjo shuarje karshi këtyre krimeve monstruoze të forcave të tërbuara sioniste, a thua flet se pamjet e këtilla të vrasjeve dhe shkatrrimeve e masakrimeve në trojet e okupuara palestineze janë bërë normale, saqë nuk ia vlen dikush të intervenojë seriozisht në ndaljen e gjakderdhjes?!

Si ndjehet njeriu i cili i sheh këto pamje të tragjedisë së popullit palestinez, a thua nuk ndien gjë, ndoshta se është mësuar që ekranet televizive si zakonisht të transmentojnë pamje të këtilla, ashtu që nuk janë risi dhe diçka e veçantë?

Për dy francez dhe dy italiane të kidnapuar në Irak u trand krejt kontinenti i evropës dhe më gjërë, a thuaq ndoshta se nuk janë mësuar ekranet televizive të emitojnë fatkeqësi të këtilla për jo muslimanët në këtë rast europianët, ndërsa për mijëra palestinez nuk lëviz vendin askush sepse është normale të vdesin palestinezët, sepse jemi mësuar të shohim në televizor se si vrtien ato, për atë edhe nuk na vjen habi, për dallim nëse ndodh me tjerët, atëherë nuk janë gjërat normale, sepse nuk jemi mësuar të shohim tragjedi të tilla për jo palestinezët?!

Pra, dikush mundohet ta viktimizojë edhe ma tepër popullatën palestineze duke u munduar ta normalizojë krimin në tokën palestineze përmes mediave, ashtu që teleshiquesit i duket diçka rutinore, normale dhe zakonshme, për atë edhe për viktimat palestinezëve nuk ngrihet pluhur aspak.

Mirëpo, makineria e tërbuar sioniste gjindet para një dileme të madhe:si të gjejë zgjidhje për traumat e ushtarëve të vet kriminel të cilët edhe pse të armatosur deri në dhëmbë, i ndjek hija e palestinezëve edhe kur flejnë, edhe kur hanë, edhe kur ecin, thënë troç s’mund të jenë rahat.

Ata ushtarëve të vet të traumatizuar nga përleshja me palestinezët do t’u japin ilaç kundër anktheve të natës, marihuanë.

“Në kuadër të programit eksperimental të quajtur “Delta-9”, tetrohidrokanabinoli, substanca aktive që ndodhet në kanabis do t’i jepet grupit prej pesëmbëdhjetë ushtarëve gjatë disa muajve, në mënyrë që ata të lirohen nga stresi postraumatik.

Autori i hulumtimit, Rafael masulam nga universiteti në Jerusalem deklaroi se ky është projekti i parë mjekësor i këtij lloji.Ai shtoi se kanabisi mund të ndikojë në tru që të harrohen kujtimet e pakëndëshme.Mesulam tha se ushtarëve do t’i jepet kjo substancë në formë të lëngshme, duke shtuar se ajo mund të ndikojë edhe kundër pagjumësisë”.(Koha Ditore, e hënë, 4Tetor 2004,nr.142, fq.15,botimi për Maqedoni).

Ndërkaq, djelmoshat e rezistencës palestineze çfarë substance marrin që vdekja u duket më ëmbël se jeta?! Po, ai është ilaçi i besimit dhe dëshira për të qenë të lirë në trollin e vet.

TRAGJEDIA E IRAKUT

Edhe përskaj zërave aq të zhurmshëm se në Irak erdhi liria dhe u rrënua pushteti diktatorial ba’thist i Sadamit, mbeti e vërteta e pamohueshme se Iraku pas agresionit të koalicionit okupator u shëndrua në një varr masiv të njerëzve të të gjitha moshave dhe gjinive, ai u shëndrua në një arenë të madhe të ngjarjeve tragjike ku më e lirë se çdo gjë është jeta e njeriut.Vrasje, plagë, gjak, barut, shkatërrime, masakra, sulme, zhurmë armësh, ky është realiteti i hidhur i Irakut, këto janë pamjet që i emitojnë mediat botërore nga toka e Irakut.Atje nuk ka liri tjetër pos lirisë së vrasjes pa përgjegjësi, atje nuk ka siguri, por ka pasiguri në gjënë më të shtrejtë për njeriun-jetën, aty nuk ka unitet, por përçarje dhe urrejtje në baza nacionale dhe ideologjike, aty nuk janë mbyllur kapituj të hidhur, por janë hapur probleme të rënda me pasoja të dhimbshme për popullin dhe historinë e Irakut.Aty nuk u soll qetësia, por pasiguria, frika, vaji.Aty nuk u soll progresi por regresi, nuk u hapën shkollat, por mbetën të shprazta nga frika për jetën e nxënësve.E vetmja gjë që u arrit është se u kthyen shërbetorët e huaj në pozita udhëheqëse, u ngulfat roli i dijetarëve, u nëpërkëmbën vendet e respektuara fetare, u eliminuan personalitete me peshë në skenën politike, fetare dhe shkencore të Irakut, kërcënohen mediat për mos emitimin e tragjesisë së Irakut dhe u kthyen shërbimet e huaja kundërzbuluese fuqishëm në tokën e Irakut që pastaj prej aty të mund të shtrihen qetë edhe në vendet tjera Islame.

Iraku jo vetëm paraqet ngjarjen më të rëndësishme botërore në dy vitet e fundit, por ai është duke bërë hije edhe mbi zgjedhjet presidenciale amerikane, ashtu që tema e Irakut paraqet boshtin kryesor të kampanjës së të dy kampeve në Amerikë.

Nëse mund të thuhet se është arritur diçka në Irak, ajo është shëndrimi i pamjeve rrënqethëse të tragjesisë Irakiane në pamje normale falë vrasjeve kolektive të përditshme në Irak.

Vallë, a thua do të përfundoj në Irak tragjedia e muslimanëve, apo pamjet e këtilla rrënqethëse do të vazhdojnë të shihen edhe në trollet tjera Islame...?!

REZOLUTAT AUTOMATIKE

Një fenomen tjetër që është bërë normal në këtë kohë të trazuar është edhe ai se kur duhet të miratohet ndonji rezolutë që ka të bëjë me shtetet Islame, fjala vjen si që është rasti me Sudanin, gjegjësisht Darfurin, apo prezencën e forcave të Sirisë në Liban, gjë që i pengon mafisë sioniste, programin bërthamor të Iranit, edhe pse është konfirmuar se është për qëllime paqësore, kjo bëhet me automatizëm dhe urgjentisht, me përjashtim nëse ndonji nga anëtarët e Këshillit të Sigurimit ka hesape tjera me atë shtet, apo duan të bëjnë pazarllëqe të veta për normalizimin e marrëdhënieve të keqësuara mes veti për shkak të përplasjes së interesave si që ishte rast me rezolutën e obligimit të largimit të forcave Siriane nga Libani të cilën e përmbajti edhe Franca bashk me Amerikën.

Kjo nuk është rast me rezolutat që kanë të bëjnë me dënimin e dhunës dhe terorit të kriminelëve sionist në Palestinë, atëherë Këshilli i Sigurimit çdo herë bllokohet nga vetoja amerikane, dhe kjo është bërë normale, sa herë që debatohet për rezolutë me të cilën do të dënohet dhuna sioniste në palestinë, ajo nuk kalon, sepse aty është vetoja që e legjitimon krimin dhe dhunën mbi popullatën palestineze.