Dekadenca e Perëndimit

141 vizita - 1 sot

Dekadenca e Perëndimit
Nga: Roger Garaudy

Nevoja që të gjendet serisht pastërtia dhe universaliteti i Shpalljes sot po bëhet gjithnjë e më e dukshme për shkak të dekadencës politike dhe shpirtërore të Përëndimit. Mijera burra dhe gra në botë, çfarëdo feje qofshin, në qoftë se e përqafojnë ardhmërinë, bëhen të vetëdijshëm se qytetërimi përëndimor është në dekadencë, në qoftë se nuk lirohemi nga mashtrimet e saja, do të na shpie deri te vetëvrasja planetare.

Çfarë është bilanci i të vepruarit të sajë me 1985?

Vitet e fundit janë shpënzuar për armatim më shumë se 700 miliardë dollarë. Kështu që fuqitë e mëdha e të dy blloqeve gjer më sotë kanë grumbulluarë armë, fuqia shkaterrimtare e së cilës është më e madhe se fuqia e nje milion bombave të tipit atomik, që është hedhur në Hiroshimë. Ajo bombë mbyti për nje çast 70.000 mijë veta, kjo domethëne se sot teknikishtë është e mundur të asgjesohën 70 miliarde jetë njerëzish, 15 herë me shumë se sa ka ne rruzullin tokësor.

Për herë të parë pas tre milion vitesh të epokës njerzore teknikisht u bë e mundur që të shfaroset çdo gjurmë njerzore në Tokë. Dhe ç'është më e çuditshmë, kjo quhet "paqe'' ai ''drejtpeshim frike '' ndërmjetë dy blloqesh, të Lindjes dhe Përëndimit dhe mardheniet Veri-Jug jane themeluare ne nje bazë të pa kuptimtë. Pasojat e kolonializimit dhe vazhdimsia e shkëmbimeve të pabarabarta të të mirave materiale kanë një rezultatë skandalozë: Shtetet e Bashkuara e kufizojnë prodhimtarinë e vet të drithërave, ndërsa në frigoriferet e Evropës nuk mundë të qëndrojnë tepricat e mishit dhe te gjalpit,deri sa viteve të fundit në pjesën tjeter të botës, nga uria apo të ushqyerit e pamjaftueshëm kanë vdekur 80 milion qenie njerëzore.Të futurit në borxhe të botës së tretë rritet prej viti në vit, dallimet bëhën ghithnjë e më të mëdha: Veriu bëhet më i pasur ndersa Jugu gjithnjë më i varfër.

Pas pesë shekujsh të hegjemonisë së pandarë të Përëndimit në tërë botën nuk mund të mendohet pa udhëheqjën e humbur në planet. Arsyeja e thellë e politikës së tillë të Perëndimit pas asaj qe quhet renesansë, domethënë heqje dorë prej feje dhe të vlerave të saja absolute.

Një bashkësi në veprimtarinë e vet kur e ndërpret së pranuari vlerat absolute, nuk mbetet tjetër gjë veçse kunderthënia e vullnetit për pushtet, për kënaqësitë e jetës, për rritrje. Kjo është luftë e të gjithëve kundër të gjithëve. Perëndimi erdhi gjer te kjo gjendje. Religjioni i tij i vërtet është besimi i verbër në zotin e fshehur: ndërsa rritja që domethënë të prodhosh gjithnjë e më shumë, gjithnjë e më shpejtë, e çfardoqoftë: të dobishme e të padobishme, ose madje vrasëse, sikundër janë armët që paraqesin industrinë në rentabile. Ai zot i fshehur është zot i pa mëshire: ai kërkonë viktima njerzore.

Kulti i këtij zoti të rremë karakterizohet në saje të asaj çfarë thekson se është i mjaftueshëm njeriu në raport me transcendencën hyjnore dhe individualizmin e vet para bashkësisë.

Pas renesanses, mjaftueshmëria e njeriut proklamon (poeti anglez) Marlou në "Faustin" e vet: "Njeri më ndihmen e mendjes sate të fuqishme behesh zot, zotërues e sundues mbi te gjitha elementet". Individualizmi, pas te ashtuquajturës renesansë është kthim, tek maksima e sofistëve antik të Greqisë, që thuhet: "Njeriu është qëndër dhe masë e të gjitha gjërave".

Kjo dekadencë e qytetërimit ka shkaktuar formimin e një kulture zhgënjyese. Profetët e rrëmë profan dhe absurd, duke e paraqitur këtë kaos si të paevitueshëm dhe të përhershëm në vend që të përpiqën ta shkallmojnë atë (kaos), ata e mësojnë rininë tonë se jeta nuk ka kurrfarë kuptimi.

Në qoftë se jeta nuk ka kurrfarë kuptimi atëherë gjithqka është e lejuar, madje edhe krimi. Dhe kështu ne i nënshtrohemi dhunimeve brutale të indidvidit, të grupeve dhe popoujve: drejtpeshimi i frikës bëhet ligj i atyre raporteve brutale mes njerëzve në të gjitha nivelet e jetës shoqërorë. Mohimi i kuptimit të jetës dhe të ekzistimit të vlerave absolute kanë çuar deri tek ajo, se shkenca dhe teknika, të cilat janë mjete të jashtëzakonshme në shërbim të njeriut, shndërrohën në qëllim të vetvehtes, duke na imponuar bindjen se, shkenca dhe teknika mund ti zgjidhin të gjitha problemet tona. Konsiderohet se problemet që nuk kanë lidhje me shkencën dhe teknikën: dashuria, kuptimi i jetës nuk ekzistojnë.

Ai religjion i mjeteve, duke shndërruar me qëllim të vetvehtes, pra, duke besuar në zota të rremë: shkencën, teknikën, nocioninë, paranë, seksin, shumëzimin, krijoi politeizmin e paragjykimeve të reja, duke e shndërruar shkencën në scientizëm, teknikën në teknokrati, politikën në makiavilizëm. Problemi themelor, ndaj, përbëhet në atë që njeriut t'i kthehen dimensionet e tij të vërteta njerëzore: besimi në transendencën Hyjnore, në bashkësin njerëzore dhe vetëdijen mbi përgjegjësinë personale, të flasësh sot se Islami mund të japë përgjigje në problemet, të cilat paraqesin shkatërrimin e hegjemonisë perëndimore nuk do të thotë:

-se ai mundë të bëjë vetë një gjë të tillë;
-se ai posedon zgjidhje të gatshme për problemet e kohës sonë.

Përkundrazi, ekzistojnë dy pengesa të brendshme kryesore, për shkak të të cilave, Islami bashkëkohës nuk mund të shkëlqejë.

1 - Iluzioni mbi mjaftueshmërinë e mosnjohjes, injorimi i të tjerëve.
Islami i mëparshëm domethënë ai i shekullit të parë sipas hixhretit, për më pak se një shekull është përhapur prej Indis e gjerë në Pireneje, jo me pushtime, por se ka ditur të integrojë të gjitha kulturat e mëparshme dhe të mëdha, dhe prej tyre të krijojë sintezën e jashtëzakonshme krijuese, dhe për atë se, miliona besimtarë, të të gjitha religjioneve janë të njohur me të. Islami sot nuk mund të përtërijë marshimin e vetë përpara, ndryshe veçse të përhapet në të gjitha mendjet e të gjitha besimet që ai mund të përfshijë.

2- Triumfalizmi: bindja vetëvrasëse se, Islami i ka të gjitha përgjigjet e gatshme, të cilat i kanë formuluar para një mijë vitesh, juristët dhe të parët e tyre. Të thuash se Islami asgjë nuk ka lëshuar të humbë, kjo domethënë se, ai na paska dhënë "udhëheqjen" e përhershme, se paska theksuar qëllimet apsolute të veprimit tonë, çfarë në asnjë rast nuk lë anash detyrën e njeriut, që në të gjitha epokat dhe në të gjitha kushtet të gjendën mjetet, me ndihmën e të cilave mund të realizohën ato qëllime.

Do të ishte qesharake, Shpallja e përhershme në institucione kalimtare dhe teorike si dhe të nxjerrë prej Kur'an-it ose Sunnetit, pothuaj politikën e gatshme ekonomike, sistemin politik ose enciklopedinë. Porosia e Shpallur na sjell neve më shumë: qëllimet e përhershme të pandryshueshme, parime drejtuese që na udhëheqin jetën tonë të brëndshme, dhe të gjitha aksionet tona publike dhe private, ndaj në secilën epokë, në kushtet e reja të gjejmë përgjigjjet në problemet ekonomike, politike dhe kulturore të epokës sonë.

Përktheu: Ismail Koshi